Her şey herhangi bir şeye gereksinim duyarken başlıyor. Eksiğini başka bir insan üzerinden karşılamaya kalkışma yanılgısına düşmek aslında kendimizi yalnızlaştırmak demek. Bir insanı ne kadar çok sevdiğine inanıyorsan, o insana olabildiği kadar uzak olmak yaşamı okumak bakımından kendini özgürleştirmek demek. Aşk ya da tek bir insana duyulan özel sevgi insanın kendini yok etme sürecini başlatıyor. İki kişilik yaşam yanılgısı, yerleşik ahlakın dayattığı kültürden tut da bireyin yalnızlaştırıldığı yeni küresel tüketim kültürüne kadar bir çok içselleştirilmiş oluş ve davranış biçiminin olağan sonucudur. Evet ,belki de her şey diğer bir insanla başlıyor ama başlayan kendinle vedalaşman, kendini öldürmen aslında. Aşk insanın kendisini zenginleştirmiyor, yok ediyor. Oysa insanın kendini, kendi içinde eriterek, kendi bütünlüğünü zenginleştirerek yeniden yaratması aslolan. Vb, vb, vb........
Açayım; hiç bir insan başka bir insanla varolmaz, eksiğini kapatmaz. O yüzden ne beğenilmek ne sevilmek ihtiyacı başka bir insanın varlığı ile doldurulamaz. İnsan bunu keşfettiği anda karşısındakinden bunu beklemeyi bırakır. Bunu bir zincirleme olay gibi düşünürsek, idealde birbirlerini bir şey olmaya zorlamayan, sadece ''olan'' ilişkiler kalıcı olur...
Ne kadar katılabiliriz ki !
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder